ଏହି ଭୀଷଣ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ ପ୍ରଳୟଙ୍କର ଧ୍ବଂସ ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଦେଖାଯାଏ ଏକ ବିପୁଳ ପ୍ରୟାସ । ଏହା ଏକ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରୟାସ ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ନୂତନ ବୀଜରୋପଣ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ, ସେହି ବୀଜ ଅପରୂପ ଶସ୍ୟ କେଣ୍ଡା ରୂପେ ବିକଶିତ ହେବ ଏବଂ ଜଗତରେ ନୂତନ ମାନବଜାତିରୂପକ ମହିମୋନ୍ଥଳ ଶସ୍ୟସମ୍ଭାର ଆଣିଦେବ ।…ଏହି ଭବିଷ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପରିଷ୍କାର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତୋର ଦିବ୍ୟବିଧାନର ଧାରା ଏପରି ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଅଙ୍କିତ ଯେ ସକଳ କର୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପୁନର୍ବାର ଶାନ୍ତି ଫେରିଆସି ପ୍ରଧ୍ୟାନ ଆସନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି । ଏଥିରେ ଆଉ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସଂଶୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ପ୍ରକାର ମନସ୍ତାପ ବା ଅଧୀରତା ନାହିଁ । ଦେବକର୍ମ ଚିରଦିନ ସରଳ ପଥରେ ସକଳ ବାଧାବିପତ୍ତି, ଆପାତ ବିରୋଧ ଏବଂ କୁଟିଳ ପଥର ସକଳ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ମଧ୍ୟଦେଇ ସଂସିଦ୍ଧ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ଏହିସବୁ ସ୍ଥୂଳ ବ୍ୟଷ୍ଟିସତ୍ତା, ଅନନ୍ତ ସସ୍ମୃତିର ଅନବଧାରଣୀୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତସକଳ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ମାନବଜାତିକୁ ଏକ ପାହାଚ ଆଗେଇ ଦେଇଛନ୍ତି, ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ପରିଣାମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଚିନ୍ତା ନ କରି, ଏବଂ ଆପାତତଃ ଫଳ ସାମୟିକ ଭାବେ ଯାହା ହେଉ ନା କାହିଁକି, ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା ନ କରି । ହେ ଶାଶ୍ୱତ ଅଧୀଶ୍ୱର, ସେମାନେ ତୋ ସଙ୍ଗେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ହେ ବିଶ୍ୱଜନନୀ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୋ ସଙ୍ଗେ ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଏହି ଯୁଗଳ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସକଳ ପ୍ରକାଶର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ଥିତ ସଦ୍ରବସ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱପ୍ରକାଶସ୍ଥିତ ସବସ୍ତୁ ସଙ୍ଗେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନେ ଆସ୍ୱାଦନ କରିଛନ୍ତି ପରମ ନିଃସଂଶୟତାର ଆନନ୍ଦ …
ଶାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଶାନ୍ତି…
ଯୁଦ୍ଧ ବାଦ୍ୟରୂପ ମାତ୍ର,
ବିକ୍ଷୋଭ ଭ୍ରାନ୍ତି ମାତ୍ର,
ଶାନ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ, ଅବ୍ୟୟ ଓ ଅକ୍ଷୟରୂପେ ।
ହେ ଜନନୀ – ମୁଁ ତ ସେହି ମଧୁମୟୀ ଜନନୀ – ତୁହିଁ ଯୁଗପତ୍ର ସଂହାରକର୍ତ୍ତୀ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ।
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତା’ର ବହୁରୂପ ଜୀବନଲୀଳା ସହ ତୋ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି ଏବଂ ତୁ ମଧୁ ତୋର ବିଶାଳତା ସହ ତାହାର କ୍ଷୁଦ୍ରାଦପି କ୍ଷୁଦ୍ର କଣା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛୁ ।
ତୋର ଆନନ୍ତ୍ୟ ତା’ର ଅଭୀପ୍ସା ନେଇ ସେହି ଅବ୍ୟକ୍ତ ପରମଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଊର୍ଦକୁ ଉଠିଚାଲିଛି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି ଏକ ନିରନ୍ତର ପୂର୍ଣ୍ଣତର ଓ ମହତ୍ତର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ନିମନ୍ତେ ।
ସବୁକିଛି ସମକାଳରେ, ତ୍ରିବିଧ ଓ ତ୍ରିକାଳଦର୍ଶୀ ଅଖଣ୍ଡ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଗପତ୍ବ୍ୟକ୍ତିଗତ, ସାର୍ବଭୌମ, ଅନନ୍ତ ।
